Bir ağaç gölgesinin altına uzanıp, günün yorgunluğunu üstümüzden atmak için gökyüzünü seyrederken birkaç arkadaş sohbet ederdik. Konuşmalarımızda arada sırada kaçabileceğimiz, sığınabileceğimiz hatta başka kişiler gibi davranabileceğimiz bir Kovuk'tan bahsederdik. Kovuk... Bizim olan... Bahsi hep ama hep geçerdi. Aslında Kovuk başlangıçta hep bir hayaldi. Taa ki, kazma ve küreklerimizi alıp kazmaya başlayana kadar...

Çok değil üç ya da dört kişiydik Kovuk'u kazmaya başladığımızda. İki kişi kazmaya devam edip Kovuk'u büyütürken, diğerleri de bi yandan Kovuk'un içini inşaa edip sığınağımızın ana şeklini oluşturmaya başladılar. Keyfimiz o kadar yerindeydi ki, sürekli yeni fikirler ile yeni koridorlar, geçitler kazıyorduk Kovuk'a. Çok derinlere gitmeden, bize yetecek kadar bir Kovuk kazdık, ve inşaa ettik.

Yaprak hışırtılarının süslediği, küçük yuvarlacık pencerelerimizden ılık ılık güneş ışınlarının süzüldüğü bir yaz sabahı, son çiviyi çaktık.. El oyması ahşap masamızda oturup, Kovuk'ta yudumlayacağımız ilk çayların heyecanıyla, fokurdayan çaydanlıktan çıkan buharı izliyorduk. En nihayetinde çaylarımız içmeye ve sohbet etmeye başladık yine. Etrafımıza bakarak, sığınağımızın, eski hayalimiz, şimdiki yuvamızın ne kadar samimi ve huzurlu olduğundan konuşuyorduk. Şirin ve sade görüntüsü altında, temeli çok sağlam bir Kovuk'tu bizimkisi. Gerçekçilik, sevgi ve samimiyetle biz inşaa etmiştik çünkü... Hepimiz birbirimize bakarak aynı şeyi düşündük o sırada: "Kovuk'u neden isteyenlerle, gelecek dostlar ve misafirlerle paylaşmıyoruz? Nasıl olsa çok sağlam bir temelimiz var, kalabalıklaştıkça yeni geçitler, koridorlar ve odalar kazar gerektikçe Kovuk'u büyütürüz!"

Aynı düşüncenin birden bire hepimizde oluşmasının sebebi; sizin, bizim, hepimizin kaçış anları hep vardır. Ve aslında bu kaçışları hep yeni ve farklı bir kucaklamayı umarak gerçekleştiririz. Bu yüzden Kovuk'u, bizim olan, sizlerle paylaşmaya karar verdik.

Çok güzel bir sahne burası, "Perde!" dendiğinde herkesin "gibi yapacağı" karakterlerle yeni maceralara ulaşacağı; sakin ve dinlenme zamanlarında ise, oturup kendi kişiliklerimizden ve tecrübelerimizden oluşan birikimlerimizi paylaştığımız, uzun uzun sohbetler edeceğimiz bir Kovuk.

Dostlar; Kovuk'a atacağınız bir adım sonrasında çaktığınız tek bir çiviyle dahi, hepimizin emekleriye büyüyecek Kovuk'umuz. Çünkü artık burası hepimizin sığınağı. Hepimizin yuvası. Bakarsınız çay vaktinden biraz önce onüç cüce kapımızı çalabilir, ne dersiniz?

Eskiden hayal olan, artık gerçekleşiyor...

Saygılarımızla,
Kovuk Sakinleri