Bizce: İnsanın kendine sığdığı, sığındığı, boşluğun anlam kazandığı, düşüncenin kök saldığı yer…

Bazen görmek için yaklaşmak değil, uzaklaşmak gerekir. Bir adım geriye çekilmek. Gürültünün içinden çıkmak, bakışın sınırlarını genişletmek, olan bitene yeniden bakmak. Kovuk, vazgeçişin hüznü ya da duruşun eylemsizliği değildir. Kovuk, geri çekilme cesaretinin kendisidir. Biz kovuğa başka bir noktadan bakıyoruz. Onun boşluğunu ve tamamlanmamışlığını umursamıyoruz. Bazen tam karşısından, bazen içinden, bazen de kovuğun ta kendisi olarak sesleniyoruz. 

Bir adım geri!

Dünyadan değil, alışkanlıklarımızdan.
Gürültüden değil, gürültünün içimizde bıraktıklarından.
Cevaplardan değil, cevaplara duyduğumuz aceleden.
Kendimizden kaçmak için değil, kendimize biraz daha yakından bakabilmek için.

Düşünmek için.
Sorgulamak için.
Susmak için.
Duymak için.
Ve belki de uzun zamandır sormadığımız sorulara yeniden yer açmak için.

Burada kendimizi dünyadan çekmiyoruz. Dünyaya başka bir yerden bakmak için kendimize bir alan açıyoruz. Çünkü bazen en büyük hareket, hareket etmeden önce durduğumuz yeri değiştirmektir.

Hareketin olmadığı yerde zaman kendi işini yapar. Bağlar gevşer. Düşünceler körelir. Anlam aşınır. Düzen çözülür ve entropi sessizce ilerler.

Kovuk, düşüncenin hareket ettiği, soruların çoğaldığı, özgürlüğün kendine yer bulduğu bir alan.

Bir adım geri. Sonra belki bir adım ileri. Belki başka bir yöne fakat daima düşünerek, kovuğumuza çekiliyoruz.